چهارشنبه                                           17/12/90  

صدای معاون پرورشی در فضای مدرسه پیچیده بود.به آرامی و با ذوق بسیار خبری را به گوش همه ی ما می رساند.

"بچه ها توجه....توجه....هفته ی بعد روز دوشنبه مسابقه سفره ی هفت سین بین کلاس ها برگزار می شود.به بهترین سفره ی هفت سین جوایز نفیسی خواهیم داد."

همین که صحبت از جایزه شد داد و هوار همه ی ما بلند شد که پس کو جایزه ی سال قبل ما که قول داده بودین ما را به اردو خواهید برد؟

به خاطر بدقولی شان اصلا  میلی  برای درست کردن هفت سین نداشتیم .ترجیح دادیم فرصت را به کلاس های پایینی بدهیم.

بعد از امتحانات خرداد ماه سال تحصیلی قبل بود که  در مجله ی " داستان همشهری" خاطرات دندانپزشکی را خواندم که علاوه بر پزشکی در حیطه ی نویسندگی هم مشغول به کار بود.این خانم دکتر به قدری زیبا شغلش را روایت کرده بود که مجذوب دندانپزشکی شدم.از آن روز ابر آرزوهایم مطبی را نشان می داد که دندانپزشکش من بودم .سپس خودم را پشت میزی می دیدم که در حال نوشتن داستانی هستم و با آمدن بیمارم خودکارم را روی میز قرار می دهم دستکش های سفیدم را دستم می کنم بیمارم را راهنمائی می کنم که روی صندلی بنشیند خودم هم روی صندلی چرخداری می نشینم و از منشی می خواهم که پیشبند را دور گردن مریضم ببندد؛بعد هم که چراغ را نزدیک دهانش می برم و کارم را شروع می کنم.

ابر آرزوهایم که محو می شد به خودم می آمدم و می دیدم هنوز در اتاقم میان عروسک هایم هستم و تا آن روز فرسخ ها فاصله دارم ولی همین هم برایم انگیزه ای قوی شده بود تا سخت درس بخوانم.

دوست داشتم به همه بگویم که چه در سر دارم و کافی بود کسی حرف های ناامید کننده بزند تا به دشمن خونین من تبدیل شود.

سه ماه تعطیلات از هر خوشی روی برگرداندم تا درس بخوانم و تست بزنم.

تعطیلات تمام شد و اول مهر ماه رسید و اما هنوز ابر آرزوهایم همراه من بود و در هر فرصتی که پیدا می کردم سفری داشتم به آینده و خوشی های آن.

روزهای مدرسه کم کم می گذشت.

  اولین سالی که در آموزش و پرورش استخدام شدم مرا برای تدریس به یک روستا فرستادند. مدرسه ای کوچک و قدیمی بود که سه کلاس بیش تر نداشت. قرار بود به اول و دوم و سوم ابتدایی درس بدهم.ده تا شاگرد داشتم که با هم در یک کلاس بودند و هم زمان باید به هر سه پایه هم درس می دادم.اما چون اولین سال تدریسم بود و جوان هم بودم حس خوب و شوقی عجیب در دلم نهفته بود. یادم هست اولین روزی که وارد آن مدرسه شدم.بچه های قد و نیم قد دختر و پسر را دیدم که در حیاط مشغول بازی بودند با لباس هایی کهنه و کثیف، کفش هایی پاره و آب بینی شان را با آستین های بلوزشان پاک می کردند.

سپس وارد دفتر مدرسه شدم و معلم ها و مدیر و ناظم را دیدم که صبحانه می خوردند.به من هم تعارف کردند.نان و پنیری برداشتم و دوباره به حیاط برگشتم.به طرف بچه ها حرکت کردم تا با آن ها آشنا شوم.نان و پنیر را که در دستم دیدند به طرفم دویدند و گفتند: آقا برای ما هم....برای ما هم.... من هم آن نان و پنیر را بینشان تقسیم کردم و بعد در حیاط مشغول به بازی شدیم. همان طور که بازی می کردیم دختری توجهم را به خود جلب کرد که دستش را زیر مانتویش پنهان کرده بود و کنار در حیاط مدرسه ایستاده بود و با حسرت به ما می نگریست. از بچه ها پرسیدم:اون دختر کیه؟چرا نمیاد با شما بازی کنه؟

یکی از بچه ها گفت: آقا اجازه،من بگم. گفتم:بله ،بگو. گفت:آقا نمی دونم! و همه ی بچه ها با صدای بلند خندیدند.

یکی دیگر از دختر ها دستش را بلند کرد و گفت: آقا...اجازه....اجازه....اسمش سیمین هست.مامانش نمی ذاره بیاد مدرسه.

به قدری ناراحت شدم که تصمیم گرفتم هر طور شده با مادر دختر حرف بزنم و او را راضی کنم.هنگامی که می خواستم با تعقیب سیمین نشانی خانه شان را پیدا کنم چند تا از همکارانم مانع من شدند اما من محکم به آن ها گفتم که: یا باید بمیرم یا وجودم برای کسی در زندگی اش مفید باشد.

 هر چه قدر روز ها پیش می روند و به اول مهر نزدیک می شوند دلتنگی من هم به همان اندازه بیش تر می شود.نه برای تابستان بلکه برای مهر.

همیشه حال و هوای باز شدن مدرسه ها را دوست داشتم اما فقط همان روز اول را!همیشه برای گرفتن کتاب های جدید عجله داشتم دلم می خواست تمام صفحاتشان را ورق بزنم و بوی کتاب تازه به مشامم برسد.آخ که چه قدر دلم برای اکرم و امین تنگ شده است.برای تصمیم کبری، دندان شیرین و حتی چوپان دروغگو.دلم بدجور می خواهد دوباره پشت آن نیمکت ها بنشینم و کلمه ها را بخش کنم و بعد از معلم تکرارکنم و بگویم بابا نان داد.

چه قدر روزهای خوشی داشتیم.اما با قد کشیدن، با حرف های قلنبه سلنبه یاد گرفتن، با اضافه شدن یک گل به جمع گل های دیگر روی کتاب فارسی از آن روز ها هم به تدریج دور شدیم.این روزها حتی کسی 1 و 2 و 3 زنگ مدرسه را هم نمی خواند.کاش هیچ وقت بزرگ نمی شدم.

و امسال آخرین مهرم نزدیک شده است و مانده ام که چه زود روزها از پی هم آمدند و گذشتند.

پ.ن: ببخشید این روزها آن قدر سرم شلوغ است که حتی وقت سر خاراندن هم ندارم.سفرنامه را ادامه نمی دهم.شرمنده ی روی ماه همه ی شما هستم.